(Dinsdag 20 mei 2008)

Terug van een weekje weggeweest; hoog tijd dus om jullie te vertellen wat er zoal is gebeurd de
voorbije week. Hoe ik in Egypte in het hospitaal ben beland bijvoorbeeld (niks ernstigs, hoewel ik
er wel in ben geslaagd om de verpleegsters aan de rand van een zenuwinzinking te brengen
-meer daarover straks). En hoe we na dat avontuur intens hebben genoten van palmbomen,
romantiek en dikke buiken.

Anyway. Ik begin bij het begin. Toen we op het vliegtuig richting Hurghada stapten, voelde ik me wat slap
en rillerig maar ik stond er niet bij stil en dacht ach, misschien is het gewoon een verkoudheid of
wie weet ligt het aan die tequila sunrise waarvan ik de avond tevoren had genoten om het begin van de
vakantie te vieren. Maar nee, er was meer aan de hand. Al snel begon ik te hoesten en steeg de koorts,
en toen we uit het vliegtuig stapten en terechtkwamen in de Egyptische heteluchtoven, betrapte ik mezelf op de
gedachte: "Jezus, sinds wanneer is het hier zo koud?"  En dat terwijl Bijna-Echtgenoot in de vijf minuten dat
we buiten stonden al zoveel zweet had verloren, dat ik hem verwoed aan zijn huid zag pulken in een poging
ook die uit te kunnen trekken.

Er was duidelijk iets rotten in the state of Katrien. 

De volgende vier dagen bleef ik meestentijds in bed, af en toe kreunend en steunend en me zo zielig
voelend dat er na twee dagen helemaal geen zieligheid meer over was in de wereld.  Ik had ze allemaal
opgebruikt.

Te bedenken dat ik vlak voor de vakantie mijn eerste zonnenhoed had gekocht en stond te popelen om
die uit te testen. Maar niks daarvan, in plaats van glamoureus zag ik er de eerste vier dagen zo uit:

Om het uur bracht Bijna-Echtgenoot (de lieverd) een natte zakdoek om op m'n voorhoofd te leggen.
En hij smokkelde geregeld wat voedsel uit het restaurant zodat ik niet te veel gewicht verloor.
Wat heb ik toch een excellente smaak in mannen. Bless him.

Op dag vijf kwam de dokter langs en na wat geklop, ge-"aaaaaa" en gehoest, stuurde hij me naar het
hospitaal voor een röntgenfoto. Daar werden we opgevangen door een arts-komiek die in Engeland
had gestudeerd en me meteen op m'n gemak stelde. Hij stuurde me naar de onderzoekskamer waar
de verpleegster me de opdracht gaf m'n t-shirt en beha uit te trekken.

En toen begon het gegil.

Op het moment dat ik mijn t-shirt over mijn hoofd trok, barstte de verpleegster in een oorverdovend
geschreeuw uit. "No no nooooo!" Hardhandig duwde ze me de kamer uit. Ik vroeg haar ongerust
wat er scheelde, mijn hoofd nog steeds in mijn t-shirt begraven want ik durfde niet meer te bewegen
uit angst nog meer paniek te veroorzaken. Maar de verpleegster kon me niet antwoorden,
zo gechoqueerd was ze door mijn gedrag. Het duurde enkele seconden voordat mijn eurocent viel.
Natuurlijk. In een islamitisch land is het not done om te strippen in een kamer waar mannen kunnen
binnenkomen. Ik had iets onacceptabels gedaan. En de hele tijd dat ik in het ziekenhuis was,
konden de verpleegsters niet naar me kijken zonder hun hoofd te schudden in ongeloof.
Hoe kon ik zo stom
zijn geweest.

Maar het goeie nieuws was dat ik na enkele uren een lading pillen meekreeg die me beter zouden maken
(godzijdank voor de moderne medische wetenschap) en dat ik me de volgende dag al goed genoeg voelde
om m'n zonnenhoed te luchten:

(Toen mijn broer deze foto zag, vroeg hij of ik er altijd bijlig alsof ik elk moment paparazzi verwacht.
Jaloers is ie gewoon, jaloers.)  

En de dag erna kon je me al in de Rode Zee vinden, lekker een eindje wegdrijvend,
omringd door tientallen snoezige visjes die vlak onder de zeespiegel rond me heen zwommen:

Ik heb intens genoten van het kijken naar de bonte variëteit van toeristen. Een tijdlang kon ik
maar niet ophouden met staren naar een oudere heer die vlak voor mij op een ligbed de zon aanbad
en de meest fantastische dikke buik torste. Ik moest werkelijk heel hard tegen mezelf vechten om niet
recht te staan en een drumsolo uit te voeren op zijn pens.
Check it out:

Anyway. De vakantie was fantastisch. Gedurende de laatste dagen, heb ik trouwens nieuwe en
spannende plannen gemaakt voor deze webwinkel en ik kan bijna niet wachten om jullie er
meer over te vertellen. De komende weken licht ik een tip van de sluier, dus als je meer wil weten,
zeil dan binnenkort even terug binnen voor een update.

Ik hoop dat jullie dezer dagen allemaal kunnen genieten van de warmere temperaturen, de eerste
barbecues en kleurrijke, vrolijke strandtassen. O ja, vergeet niet dat onze wedstrijd bijna is afgelopen,
dus als jullie nog niet hebben deelgenomen, doe dat nog snel. Een van jullie is straks de
winnares van een elegant en adorabel avondtasje.
Succes!