Dinsdag 18 maart 2008 

Enkele weken geleden ging ik tanken in Wetteren langs de E40 richting Brussel.

Ik was gehaast want er zou die dag een koerier langskomen met een handtassenlevering
uit Marokko.

Afijn, ik stond aan de pomp toen ik werd aangesproken door iemand-die-bekend-is-van-de-
televisie.
Hij zei: “Excuseer, weet u soms hoe ik in Gent geraak?” Ik dacht: da’s een gekke vraag; dit
tankstation bevindt zich maar op een scheet van Gent. Hij moet die stad net zijn gepasseerd.

Ik zei dus: “U bent er net gepasseerd. U kunt best doorrijden tot de volgende afrit en dan
over de brug terug naar de E40 richting Oostende rijden.”

Hij zei: “Oh. Is er echt geen kortere weg? Hier ergens langs het tankstation ofzo?”
En hij wees naar een groepje bomen.

Ik zei: “Daar staan gewoon bomen. Daar is geen weg.”

De bekende man ging toen met zijn hand door zijn kapsel en bleef enkele seconden staan.
Ik ging gewoon verder met tanken. Mensen-van-de-televisie moeten niet denken dat iedereen
zomaar met hen een uitvoerig gesprek wil, gewoon omdat zij op de televisie komen en wij niet.

Trouwens, als ik tank wil ik niet multi-tasken. Ik wil gewoon tanken en weg.

De man-van-de-televisie zei toen ‘dank u’ en ik zei ‘alstublieft’ en toen stapte hij terug naar zijn
auto. Ik keek hem niet na.

En achteraf vond ik het wel leuk te weten dat mensen van de televisie soms ook wreed erg in
de war zijn en rare gedachten hebben (zoals: lopen er geen wegen tussen de bomen aan
een tankstation?).

Geruststellend, toch.