Katrien is de oprichtster van Pebbles On Ice. Elke week bijt ze een stukje uit haar leven.

Maandag 11 februari 2008

Mijn laptop is ziek. "Hij wil niet meer opstarten", zeg ik miserabel aan Bijna-Echtgenoot
over de telefoon.
"Kan toch niet dat ie al kapot is. Dat ding is nog maar anderhalf jaar oud."
Bijna-Echtgenoot raadt me met kalme stem aan om de computer even af en dan weer
aan te zetten.  Ik schud het hoofd. "Heb ik al tien keer gedaan. Werkt niet." 
"Hm, dan kan het echt vanalles zijn. Weet ik veel," zegt Bijna-Echtgenoot.
"Dat helpt me niet vooruit," repliceer ik ietwat snibbig. "Zeg eens iets nuttigs."
Bijna-Echtgenoot zit voor zaken in een ver ver buitenland. Hij zegt: "Vanop afstand kan
ik echt geen diagnose stellen."  Ik mopper een beetje en daarna nog een beetje en dan
praten we maar over andere dingen, zoals het weer daar in het buitenland en het
slechte eten. Ik zeg dat ik hem mis en hij zegt dat hij mij mist. We zeggen nog vele andere
dingen ook, maar ik ben vergeten wat.

Fronsend en foeterend keer ik uiteindelijk terug naar de laptop. Voor de elfde keer zet ik
hem weer aan en uit en aan en uit. Noppes. Dan zet ik hem nog eens aan en ram met een
kracht waarvan ik niet wist dat ik die had op het toetsenbord, waarbij ik vooral de CTRL-, ALT -
en DEL-toetsen viseer.
Geen kik geeft het rotding. Ik tuur naar het scherm. Het kijkt terug, zwart en spottend.
Dit is oorlog. Ten einde raad ruk ik de computerbatterij eruit en druk dan weer op de 'on' toets.
Na enkele seconden flikkert het scherm zowaar. De computer zoemt lustig. Hij piept en maakt
verder alle juiste geluiden. Ik juich wanneer het woord WINDOWS verschijnt. De laptop is weer
bij zinnen.

                 
                    "Dat helpt me niet vooruit,"
                     repliceer ik snibbig.
                    "Zeg eens iets nuttigs."

Wel heeft de computer nu een handicap. Hij wiebelt namelijk. Waar de batterij eens heeft
gezeten is nu een holte, en daar moet ik een meetlat onder schuiven zodat het wankelen
stopt en ik niet dronken word tijden het typen.
Zo gaat het echter prima, we behelpen ons.
En het gekke is dat ik het geeneens erg vind om geen laptopbatterij meer te hebben.
Af en toe wijst iemand erop dat mijn computer wiebelt en dat hij een onderdeel mist. Dan
vertel ik in licht overdreven bewoordingen hoe ik met grote computertechnische kennis mijn
laptop uit een coma heb gehaald, en hoe hij daar een oorlogswonde aan heeft
overgehouden.
"Koop dan toch een nieuwe batterij," raadt men me dan aan.
"Ik denk dat we beiden wel gelukkig zijn in de huidige situatie," antwoord ik.
"Sinds die laptopcoma heb ik niet meer gescholden of gemept op de computer. Ik vind hem
nu veel aimabeler dan vroeger."
"Jij bent raar," zegt men me dan. En daarop antwoord ik: "Ja, ik ben raar."
En daar kan ik me zonder problemen bij neerleggen.