Maandag 4 februari 2008 

"Kijk hier eens naar," zeg ik en gooi een tijdschrift op de schoot van Bijna-Echtgenoot die
Lords Of The Rings aan het lezen is. Verbaasd kijkt hij naar het tijdschrift en fronst de
wenkbrauwen. “Wat moet ik zien?” vraagt hij. Ik plof me naast hem neer. “Dat daar,” zeg ik,
en tokkel met mijn wijsvinger op de foto van een handtas. "Raad eens hoeveel die kost.”
Bijna-Echtgenoot neemt het tijdschrift vast, brengt het dichter bij zijn gezicht en zucht. “Weet
ik veel, dit is zo’n tijdschrift voor mensen die op zondag gaan zeilen en op maandag naar de
Malediven vliegen, dus ik gok dat die tas wel een spuugduur ding zal zijn. Tweehonderd euro
ofzo?"
Ik snuif. “Nee, doe er maar een lap bij.”
“Vijfhonderd dan?” Ik wuif zijn tweede gok weg. “Nee man. Meer dan zeventienduizend euro.”
Bijna-echtgenoot spert zijn ogen ogen. “Wat? Dit ding? Ben je wel zeker?” Ik knik. "Kijk maar
onderaan de pagina. Daar staat het. Zwart op wit."
“Maar wat doet die handtas dan? vraagt hij. "Kan ze autorijden? Geeft ze licht in het donker?
Zit er een ingebouwde telefoon en haardroger in?"
Ik haal m’n schouders op. “Denk het niet. Maar ze heet wel “Warrior”, dus misschien kan je
ermee naar de oorlog en dient ze om kogels op te vangen. Of misschien is ze wel getraind in
karate.”
Bijna-echtgenoot doet “tss” en rolt met de ogen. “Vrouwen en handtassen. Ik zal het nooit
begrijpen.”

 Dan zijn we even stil. We staren de Burberry "Warrior"-handtas aan. Bijna-Echtgenoot
brengt de pagina heel dicht tegen zijn gezicht aan en ruikt eraan.
"Niets speciaals," zegt hij. Ik giechel. Hij draait zijn hoofd een kwartslag
naar rechts en tuurt langs het papier heen. “Ook van deze zijde ziet die
zak er maar gewoontjes uit.”  Hij laat het tijdschrift vallen en neemt zijn
boek weer vast."Dan is dit toch een stuk interessanter”, en hij kijkt
nogal idolaat naar zijn persoonlijke bijbel: Lord Of The Rings. 

Die nacht kan ik de slaap niet meteen vatten. Al woelend vraag ik me af hoeveel vrouwen
zo’n handtas zullen kopen. Volgens het tijdschriftartikel staan er al behoorlijk wat namen
op de wachtlijst. Niet alleen van celebrities maar ook van gewone vrouwen die elke dag
in de file staan net als zovele anderen, en die niet arm zijn maar nu ook weer niet stinkend
rijk.
Als zo’n vrouw een Warrior in huis haalt, durft ze die dan ooit meenemen naar de stad,
zonder een team bodyguards rond zich?  En wat als ze naar de kapper moet en er
een klodder haarverf op haar Warrior druipt? Zal ze dat trauma overleven?

Net wanneer mijn gedachten me zo moe maken dat ik ervan in slaap val, hoor ik “Pssst!”
achter me. Ik draai me loom om. “Ja, wat is er?” Bijna-Echtgenoot ligt me met wijde ogen
aan te kijken.  Hij zegt: “Dat was toch geen hint, dat verhaal over die handtas?”
“Wat? Hoe bedoel je,” vraag ik. “Wel,  je bent gek op de handtassen uit je online
winkeltje, en ik weet dat je graag handtassen bekijkt. Maar wil je nu ook zo’n Warrior-ding?”
Ik meen wat angst te detecteren in zijn stem.
“Ben je gek.” zeg ik. “Je ijlt.” Ik geef Bijna-Echtgenoot een zoen en draai me weer om.
“Ga maar terug slapen”.
Bijna-Echtgenoot lijkt gerustgesteld. Hij schuift dichterbij, zoent me op m’n oor en gromt
een beetje. Dat doet me lachen. “De enige Warrior hier in huis, dat ben ik,” fluistert hij.
En ik gniffel en hij ook. En daar neem ik ruimschoots genoegen mee; met mijn Warrior
en ik, samen gelukkig in bed.