Eindelijk, soldentijd! De ideale periode om nog snel een leuk tasje in huis te halen. We hebben al onze handtassen afgeprijsd, dus pik er snel een beauty uit en laat ze door de postbode aan uw deur leveren.
Momenteel ben ik druk bezig met het samenstellen van een nieuwe collectie én met het creëren van onze eerste echte eigen handtassenlijn. Spannend! Ik kan niet wachten om jullie reacties te horen.
De nieuwe tassen zullen vanaf augustus in onze etalages prijken, dus stel uw nieuwsgierigheid niet te lang op de proef en wandel onze webwinkel binnenkort nog eens binnen. U bent altijd welkom, 24u. op 24.
Wij wensen u alvast een fantastische zomer, een goeie zonnecrème, en een onvergetelijke vakantie toe.
Toen ik enkele weken geleden op een Egyptische luchthaven zat, was ik getuige van een geanimeerde discussie tussen twee vrouwen. Beiden hadden ze net een gelijkaardige reistas gekocht op de luchthaven. Vrouw A, laat ik haar zo noemen, was ervan overtuigd dat haar tas een echte Louis Vuitton was. Vrouw B wou er echter gif op innemen dat haar tas namaak was. Er ontstond net geen cat fight. Ze leken het maar niet eens te worden over de kwestie en met veel handgebaren wilden ze de ander overtuigen van hun gelijk.
Ik zat dicht genoeg bij het hele tafereel om de tassen goed te kunnen bestuderen. En het leek me al na enkele seconden zonneklaar dat beide tassen nep waren. Waarom? Omdat ze allebei met felrood garen waren gestikt, bijvoorbeeld. Louis Vuitton-tassen worden nooit met zo'n flashy garen gestikt. Vrouw B had dus gelijk.
Toen ik terug thuiskwam, noteerde ik in mijn agenda "artikel schrijven over verschil tussen authentieke en valse designertassen." Een geïnformeerde vrouw is er drie waard, toch? Zeker met de vakantie voor de deur en de vele handtasverleidingen die in het buitenland wenken. Ontmoet u dus een vriendelijke meneer of mevrouw die beweert echte merktassen te verkopen tegen een spotprijs, geloof die dan niet zomaar op zijn of haar woord. Als u op de volgende punten let -net als een echte detective- dan zult u makkelijk de waarheid achterhalen:
1. Kwaliteit van de stiksels
Designertassen zijn zo duur omdat u natuurlijk voor de merknaam betaalt, maar ook omdat de tas met zorg en oog voor detail werd gemaakt. Het stikwerk is dan ook foutloos. Merkt u aan een tas die beweert van een bekend merk te zijn, dat de stiksels (en let dan vooral op het stikwerk onder aan de tas of binnen in de tas) slordig werden afgewerkt, los komen of in een kleur werd uitgevoerd die vloekt met de tas, dan kunt u er donder op zeggen dat de tas fake is.
2. Materiaal
Met de grote concurrentie op de markt van de neptassen is het allang niet meer zo dat namaakdesignertassen uit pvc worden gemaakt. Nee, vaak wordt leder gebruikt van degelijke kwaliteit. Maar toch is er nog steeds een zichtbaar verschil tussen het leder van een designertas en het leder van een namaaktas. Soepelheid is waarop u moet letten. Is het leder stijf, kreukt het als het ware makkelijk, dan is de kans zeer groot dat de tas niet authentiek is. Speur de tas ook af op verkleuringen. Zijn die aanwezig, dan is het alweer zeer waarschijnlijk dat de tas nep is.
3. De prijs
Een tas van Prada, Gucci, Coach of Vuitton tegen een prijs van € 100, da's gewoonweg niet mogelijk. Handelaars kunnen zulke tassen niet eens inkopen tegen die prijs, dus hoe zouden ze er dan enige winst op kunnen maken?
4. Het label
Check het label op spellingsfouten. Grote merken doen er alles aan om hun image te verzorgen en daar hoort een keurig label bij zonder grammaticale fouten of spellingszondes. Het helpt natuurlijk als je de echte labels van merktassen kent. Burberry bijvoorbeeld zet nooit "Burberrys" op een tas, wel "Burberry - London". Bij de meeste merktassen krijgt u ook een boekje waarin de geschiedenis van het merk wordt beschreven, en tips worden gegeven over hoe de tas het best onderhouden wordt. Ontvangt u geen zo'n boekje bij uw aankoop, dan is dat reden om te vermoeden dat de tas nep is.
5. De verpakking
Bij elke designertas hoort een speciale luxeverpakking. Als een verkoper zo'n tas aan u overhandigt in een plastic zakje of gewikkeld in bruin inpakpapier, dan is er iets niet pluis.
Terug van een weekje weggeweest; hoog tijd dus om jullie te vertellen wat er zoal is gebeurd de voorbije week. Hoe ik in Egypte in het hospitaal ben beland bijvoorbeeld (niks ernstigs, hoewel ik er wel in ben geslaagd om de verpleegsters aan de rand van een zenuwinzinking te brengen -meer daarover straks). En hoe we na dat avontuur intens hebben genoten van palmbomen, romantiek en dikke buiken.
Anyway. Ik begin bij het begin. Toen we op het vliegtuig richting Hurghada stapten, voelde ik me wat slap en rillerig maar ik stond er niet bij stil en dacht ach, misschien is het gewoon een verkoudheid of wie weet ligt het aan die tequila sunrise waarvan ik de avond tevoren had genoten om het begin van de vakantie te vieren. Maar nee, er was meer aan de hand. Al snel begon ik te hoesten en steeg de koorts, en toen we uit het vliegtuig stapten en terechtkwamen in de Egyptische heteluchtoven, betrapte ik mezelf op de gedachte: "Jezus, sinds wanneer is het hier zo koud?" En dat terwijl Bijna-Echtgenoot in de vijf minuten dat we buiten stonden al zoveel zweet had verloren, dat ik hem verwoed aan zijn huid zag pulken in een poging ook die uit te kunnen trekken.
Er was duidelijk iets rotten in the state of Katrien.
De volgende vier dagen bleef ik meestentijds in bed, af en toe kreunend en steunend en me zo zielig voelend dat er na twee dagen helemaal geen zieligheid meer over was in de wereld. Ik had ze allemaal opgebruikt.
Te bedenken dat ik vlak voor de vakantie mijn eerste zonnenhoed had gekocht en stond te popelen om die uit te testen. Maar niks daarvan, in plaats van glamoureus zag ik er de eerste vier dagen zo uit:
Om het uur bracht Bijna-Echtgenoot (de lieverd) een natte zakdoek om op m'n voorhoofd te leggen. En hij smokkelde geregeld wat voedsel uit het restaurant zodat ik niet te veel gewicht verloor. Wat heb ik toch een excellente smaak in mannen. Bless him.
Op dag vijf kwam de dokter langs en na wat geklop, ge-"aaaaaa" en gehoest, stuurde hij me naar het hospitaal voor een röntgenfoto. Daar werden we opgevangen door een arts-komiek die in Engeland had gestudeerd en me meteen op m'n gemak stelde. Hij stuurde me naar de onderzoekskamer waar de verpleegster me de opdracht gaf m'n t-shirt en beha uit te trekken.
En toen begon het gegil.
Op het moment dat ik mijn t-shirt over mijn hoofd trok, barstte de verpleegster in een oorverdovend geschreeuw uit. "No no nooooo!" Hardhandig duwde ze me de kamer uit. Ik vroeg haar ongerust wat er scheelde, mijn hoofd nog steeds in mijn t-shirt begraven want ik durfde niet meer te bewegen uit angst nog meer paniek te veroorzaken. Maar de verpleegster kon me niet antwoorden, zo gechoqueerd was ze door mijn gedrag. Het duurde enkele seconden voordat mijn eurocent viel. Natuurlijk. In een islamitisch land is het not done om te strippen in een kamer waar mannen kunnen binnenkomen. Ik had iets onacceptabels gedaan. En de hele tijd dat ik in het ziekenhuis was, konden de verpleegsters niet naar me kijken zonder hun hoofd te schudden in ongeloof. Hoe kon ik zo stom zijn geweest.
Maar het goeie nieuws was dat ik na enkele uren een lading pillen meekreeg die me beter zouden maken (godzijdank voor de moderne medische wetenschap) en dat ik me de volgende dag al goed genoeg voelde om m'n zonnenhoed te luchten:
(Toen mijn broer deze foto zag, vroeg hij of ik er altijd bijlig alsof ik elk moment paparazzi verwacht. Jaloers is ie gewoon, jaloers.)
En de dag erna kon je me al in de Rode Zee vinden, lekker een eindje wegdrijvend, omringd door tientallen snoezige visjes die vlak onder de zeespiegel rond me heen zwommen:
Ik heb intens genoten van het kijken naar de bonte variëteit van toeristen. Een tijdlang kon ik maar niet ophouden met staren naar een oudere heer die vlak voor mij op een ligbed de zon aanbad en de meest fantastische dikke buik torste. Ik moest werkelijk heel hard tegen mezelf vechten om niet recht te staan en een drumsolo uit te voeren op zijn pens. Check it out:
Anyway. De vakantie was fantastisch. Gedurende de laatste dagen, heb ik trouwens nieuwe en spannende plannen gemaakt voor deze webwinkel en ik kan bijna niet wachten om jullie er meer over te vertellen. De komende weken licht ik een tip van de sluier, dus als je meer wil weten, zeil dan binnenkort even terug binnen voor een update.
Ik hoop dat jullie dezer dagen allemaal kunnen genieten van de warmere temperaturen, de eerste barbecues en kleurrijke, vrolijke strandtassen. O ja, vergeet niet dat onze wedstrijd bijna is afgelopen, dus als jullie nog niet hebben deelgenomen, doe dat nog snel. Een van jullie is straks de winnares van een elegant en adorabel avondtasje. Succes!
"In een woning in de Borstekouterstraat in Zwalm werd ingebroken, na het boren van gaatjes. De woning werd doorzocht. Een handtas en een gsm werden ontvreemd."
Een tijdje geleden ontmoette ik op het weeweewee een fantastisch creatieve dame uit Engeland. Al enkele jaren maakt zij de meeste verrukkelijke tasjes uit mooie retrostoffen (retro is nu trouwens weer helemaal hip). Toen ik haar tassencreaties zag, ging ik bijna kwijlen. Zo verrassend leuk vond ik al haar tassen. Ze zijn ideaal om mee te nemen op een dagje uit, als handbagage of zelfs als luiertas.
En ook als moederdaggeschenk is zo'n funky retro-tas iets waarmee u gegarandeerd zult scoren.
Vanaf 25 april prijken deze geweldige tassen in onze virtuele etalage. Het zou een zonde zijn mocht u ons dan geen bezoekje brengen.
O ja, vanaf dinsdag 29 april vullen wij onze lente- en zomercollectieverder aan met nieuwe katoenen tassen, handgemaakt in Nepal, speciaal voor Pebbles On Ice.
Toen ik daarnet van mijn scherm opkeek en de tuin in staarde, kwam dit guitige madeliefje plots in mijn blikveld. Wat mij betreft roept er geen enkele bloem harder LENTE MENSEN LENTE! dan een madelief.
Als de wiedeweerga heb ik me ernaartoe gerept om het te fotograferen, bang dat het bloempje zou verdwijnen als ik domweg bleef staren en plots durfde te knipperen.
Maar dit is dus het bewijs. De madelief is er. De lente is er.
Weer een dag dichter bij zonnecrème en een strandtas.
Katrien is de oprichtster van Pebbles On Ice. Elke week bijt ze een stukje uit haar leven.
Gisteren ontdekte ik een filmpje op het internet en terwijl ik het bekeek heb ik wel tien keer "nee, nee, nee!" geroepen en "zet 'm neer, nu onmiddellijk, dat is stout, STOUT!"
En op het einde heb ik bijna op mijn laptop geslagen omdat ik zo verontwaardigd was.
Het filmpje heeft iets te maken met handtassen maar niet op een goede manier.
En de les die we eruit leren is deze: draag een hond nooit, NOOIT, als handtas.
Enkele weken geleden ging ik tanken in Wetteren langs de E40 richting Brussel.
Ik was gehaast want er zou die dag een koerier langskomen met een handtassenlevering uit Marokko.
Afijn, ik stond aan de pomp toen ik werd aangesproken door iemand-die-bekend-is-van-de- televisie. Hij zei: “Excuseer, weet u soms hoe ik in Gent geraak?” Ik dacht: da’s een gekke vraag; dit tankstation bevindt zich maar op een scheet van Gent. Hij moet die stad net zijn gepasseerd.
Ik zei dus: “U bent er net gepasseerd. U kunt best doorrijden tot de volgende afrit en dan over de brug terug naar de E40 richting Oostende rijden.”
Hij zei: “Oh. Is er echt geen kortere weg? Hier ergens langs het tankstation ofzo?” En hij wees naar een groepje bomen.
Ik zei: “Daar staan gewoon bomen. Daar is geen weg.”
De bekende man ging toen met zijn hand door zijn kapsel en bleef enkele seconden staan. Ik ging gewoon verder met tanken. Mensen-van-de-televisie moeten niet denken dat iedereen zomaar met hen een uitvoerig gesprek wil, gewoon omdat zij op de televisie komen en wij niet.
Trouwens, als ik tank wil ik niet multi-tasken. Ik wil gewoon tanken en weg.
De man-van-de-televisie zei toen ‘dank u’ en ik zei ‘alstublieft’ en toen stapte hij terug naar zijn auto. Ik keek hem niet na.
En achteraf vond ik het wel leuk te weten dat mensen van de televisie soms ook wreed erg in de war zijn en rare gedachten hebben (zoals: lopen er geen wegen tussen de bomen aan een tankstation?).
Om up-to-date te blijven met wat er reilt en zeilt in de wondere wereld der mode-accessoires, bezoeken we af en toe een accessoirebeurs. Nu heersen er nogal wat vooroordelen over het volk dat dergelijke beurzen bezoekt. En ik kan u zeggen: bijna alle clichés kloppen.
1. Er lopen veel Italianen rond op zo'n beurs.
Dat klopt volledig. En de Italianen weten dat ze 'hot' zijn in de accessoirewereld. Ze gedragen zich er trouwens ook naar. Als een kleine Belgische retailer is het onmogelijk om indruk te maken op een Italiaanse succesvolle wholesaler. Ze zijn niet van de grootsten, maar ik zeg het u: het moment dat ze op zo'n beurs hun mond opendoen en in dat Engels-met-Godfather-accent iets tegen je prevelen, voel je je meteen een halve meter krimpen. Seriously.
2. Er lopen veel Aziaten rond op beurzen.
Das stimmt! Maar de meesten dragen geen camera's en komen niet in grote zwermen, zoals we van ze gewoon zijn. Eigenlijk vallen ze niet eens op. We gaven een lift aan een man uit Hongkong die me vertelde dat hij handtassen importeerde uit Nepal. Ik zei: "Ik ook!'' maar hij zei: "Ik bedoel, uit Nepal" En ik herhaalde (misschien wilde hij het enthousiaster of was hij wat hardhorig): "Ja, ik ook! Uit Nepal!" Hij schudde toen zijn hoofd en zei nog eens: "Ne-pal. Ne-pal." Het kostte me tien minuten (toen was hij al weg) om te beseffen dat hij Napels bedoelde, niet Nepal. Jezus, ben ik even blij dat ik niet 'nipple' verstond, want dan was hij pas echt embarrassed geweest.
3. Er is veel te zuipen op beurzen.
Sloten! Welke stand je ook binnenstapt, er is altijd iemand die je lastigvalt totdat je een glas schuimwijn (goedkopere tassenmerken) of champagne (duurdere tassenmerken) achteroverslaat (memo aan mezelf: volgende keer lege Tupperware meebrengen).
Ja, we hebben altijd a jolly good time op beurzen. Het is uitputtend en ik vind niet altijd wat ik zocht (handgemaakte tassen zijn niet echt in overdaad aanwezig op accessoirebeurzen) maar het is interessant om de nieuwe designs en trends te kunnen bekijken en betasten.
Wanneer we thuiskomen, blijf ik meestal een halve dag uit onze stock-ruimte omdat ik eventjes genoeg heb van handtassen. Maar daarna ga ik lustig terug aan het werk, en prijs ik mezelf gelukkig dat ik een van die mensen ben die houdt van zijn job. En die door die job in contact komt met mensen zoals u, die hier langskomen en die misschien al een tas van Pebbles On Ice hebben geadopteerd. Of dat in de toekomst zullen doen.
Bedankt daarvoor, trouwens. Jullie zijn redelijk fantastisch.
Copyrights reserved by Pebbles On Ice, 2008 -
Dit e-mail adres is beschermd door spambots, u heeft Javascript nodig om dit onderdeel te kunnen bekijken
